Politieke partijen doen er alles aan om jongeren meer bij de politiek te betrekken. In sommige huishoudens heeft dat succes: daar is de keukentafel al de eerste politieke arena. Op verschillende Achterhoekse kieslijsten vind je ouder én kind. Aan de hand van tien vragen leren we de politieke families kennen. Deze keer: Boris en Femke van Oosterom, samen op de kieslijst van Lijst Groot Montferland.
Hoe ervaren jullie het om samen op de kieslijst te staan en gelijktijdig politiek actief te zijn?
Boris geniet zichtbaar van het idee. “Ik vind het fantastisch om mijn passie voor politiek te delen met anderen. Dat ik dat met mijn eigen dochter kan doen, voelt geweldig.”
Voor Femke is het ook bijzonder, maar vooral leuk. “Het voelt wel speciaal, maar op een positieve manier. Ik vind het hartstikke leuk om met mijn vader in de politiek bezig te zijn.”
In hoeverre hebben jullie elkaar beïnvloed in de politieke interesse en vorming?
Volgens Boris begon dat eigenlijk vanzelf. “Ik praat graag veel over politiek en merkte al vrij vroeg dat zij interesse had. Dan is het mooi dat je samen kunt discussiëren. Ze heeft gelukkig wel een heel eigen mening, ideeën en manier van denken.”
Femke herkent dat. “We hebben het al vanaf jongs af aan veel over politiek. Daardoor heb ik geleerd om mijn eigen mening te vormen en kritisch naar situaties te kijken. Als ik het ergens niet mee eens ben, ben ik ook volledig vrij om dat te zeggen.”
Hoe reageerden jullie op elkaars besluit om zich kandidaat te stellen?
Boris was eerlijk gezegd even verrast. “Ik schrok op zich wel. Ze was toen pas 14 en er komt nogal wat op je af als je op een kieslijst staat. We hebben haar daarin goed begeleid. Uiteindelijk maakt het me enorm trots dat ze die keuze heeft gemaakt.”
Femke begrijpt die reactie. “Hij was eerst best geschokt en twijfelde of het wel handig was voor mij. Maar nadat hij erover had nagedacht, stond hij er volledig achter en heeft hij me in het hele proces ondersteund.”
Is de familieband in de politiek vooral een voordeel of soms een uitdaging in de samenwerking?
Boris ziet vooral de kracht van hun verschillen. “Ze heeft een sterke eigen wil en mening. Dat kan soms een uitdaging zijn, maar uit alles kun je ook een voordeel halen. Zij kijkt vaak vanuit een heel ander standpunt naar zaken. Dat opent mijn ogen regelmatig.”
Femke probeert privé en politiek juist zoveel mogelijk te scheiden. “Dat helpt om professioneel samen te werken.”
Wie weet wie het vaakst te overtuigen tijdens politieke discussies?
Boris ziet het niet als een wedstrijd. “Wij knallen er soms best hard in tijdens discussies, maar laten elkaar altijd in de waarde. Politiek is niet alleen praten, maar ook heel veel luisteren. Haar jonge en frisse blik inspireert mij regelmatig.”
Femke ziet dat vergelijkbaar. “We zijn twee verschillende mensen die dingen anders ervaren. Het doel is niet om elkaar te overtuigen, maar om te delen hoe we ergens naar kijken.”
Zijn er weleens spanningen of meningsverschillen geweest over strategie, campagne of stemadvies?
Meningsverschillen zijn er soms, erkent Boris. “Waar twee meningen zijn, zijn vaak ook andere invalshoeken. Dan kan het wel eens botsen. Maar de basis blijft altijd: respect voor elkaar.”
Femke vult aan dat ze daar open over praten. “Als er spanning is, bespreken we dat gewoon.”
Speelt er onderling een gevoel van competitie, bijvoorbeeld rond voorkeurstemmen of lijstpositie?
Voor Boris draait het vooral om aanvullen. “Met de voorkeurstemmen die ik krijg, zal ik zeker ook haar standpunten meenemen in mijn raadswerk. De een vult de ander aan.”
Femke ziet het praktisch. “Mijn vader is raadslid en ik niet. Het is dus logisch dat hij hoger op de lijst staat en waarschijnlijk meer voorkeurstemmen krijgt.”
Hoe zouden jullie het vinden als de één meer voorkeurstemmen krijgt dan de ander?
Boris kijkt daar nuchter naar. “Het is geweldig als je verkiesbaar bent en beloond wordt met een zetel. Wie dat ook is, dat is het spel van de democratie.”
Voor Femke is de situatie helder. “Ik sta wel op de lijst, maar op dit moment zou een raadszetel lastig te combineren zijn met mijn studie. Mijn opleiding vraagt veel tijd.”
Hoe vrij voelen jullie je in de keuze voor een partij en hoe zouden jullie het vinden als één van jullie voor een andere partij zou kiezen?
Boris vindt dat vanzelfsprekend. “Ze is een eigen persoon met eigen standpunten. Ze moet kiezen voor een partij waar zij zich prettig bij voelt. Natuurlijk is het mooi als dat dezelfde partij is, maar ze moet vooral haar eigen idealen volgen.”
Femke voelt die vrijheid ook. “Ik ben volledig vrij om mijn eigen mening en keuze te maken. Ik heb voor deze partij gekozen omdat die het beste bij mij past.”
Speelt jaloezie ooit een rol, bijvoorbeeld rond zichtbaarheid of positie op de lijst?
Nee, zeggen ze allebei.
Boris: “Binnen de partij hebben we een commissie die de plaatsen op de lijst bepaalt op basis van duidelijke criteria. Als zij ooit boven mij zou staan, zou dat misschien even wennen zijn, maar ik zou haar absoluut steunen.”
Femke ziet dat net zo. “Voor mij speelt jaloezie geen rol. Ik sta achter mijn vader en hoop hem na de verkiezingen gewoon weer in de raad te zien.”
Tot slot vat Boris zijn gevoel samen. “Ik ben enorm trots dat mijn dochter zich beschikbaar stelt voor het algemeen belang. Ze stelt zich kwetsbaar op om de belangen van inwoners te dienen. Als iemand dat doet, kun je alleen maar enthousiast zijn. En als het je eigen dochter is, maakt dat me alleen maar apetrots.”
