De bloemen en welkomscadeaus vallen op in de woonkamer van Aydemir. Ze gaat op de bank zitten en biedt een stukje Turkse chocolade aan, naast alle indrukken en ervaringen één van de dingen die ze op de terugvlucht heeft meegenomen. Zo begon het trouwens niet, ze is met een vriendin met de auto in één dag naar Istanbul gereden. “Die auto was volgepakt met dingen die je ook nodig hebt als je op kamp gaat”, zegt Aydemir. “Toen de koffer was ingepakt zijn we naar de Action gereden voor onder andere zaklampen, aanstekers en aanmaakblokjes.” In Turkije werd alle ruimte die er nog was in de wagen benut om dierenvoer mee te nemen. Dat was tenslotte het doel, naar het rampgebied voor de dieren.
“We reden eerst naar Hatay, maar door de slechte wegen was er geen doorkomen aan”, vertelt Aydemir over haar reis. “Er werd ons toen geadviseerd om naar Kahramanmaras te rijden, daar was de hulp ook heel hard nodig.” De dames zetten daarop koers naar de stad bij het epicentrum van de beving met een kracht van 7.8 op de schaal van Richter. Daar werd snel duidelijk dat er te weinig hulpverleners waren. “We hebben daarom eerst vooral mensen geholpen. We hoorden mensen onder het puin om hulp schreeuwen”, zegt een aangeslagen Lea. De reis is haar niet in de koude kleren gaan zitten. Ze spreekt bedachtzaam en laat af en toe een stilte vallen terwijl ze haar ogen sluit. Alsof de beelden die ze gezien heeft zich als een film blijven afspelen aan de binnenkant van haar ogen.
‘Het is er echt verschrikkelijk’
“Ik deel niet alles wat ik daar heb gezien, het is er echt verschrikkelijk”, zegt Aydemir over haar tijd in het zwaar getroffen Kahramanmaras. “Voor een oorlog kun je nog vluchten, hiervoor niet.” In de eerste uren dat ze hielp raakte één verhaal haar het meest. “Een moeder van 75 jaar oud smeekte mij of ik haar wilde helpen om haar dochter en katten onder het puin vandaan te halen. Ik heb haar ter geruststelling beloofd dat te doen.” Dan valt er een stilte. Aydemir: “Dat is de eerste belofte in mijn leven die ik niet na heb kunnen komen…”
Lijkengeur
In de eerste vijf dagen is Aydemir vrijwel continu bezig. Ze vergat naar eigen zeggen te eten en te slapen. De omstandigheden zijn er erbarmelijk. “Vooral die geur”, herinnert Aydemir zich. “Eerst herkende ik het niet, maar het bleek lijkengeur te zijn. Die verschrikkelijke geur ga ik echt nooit meer vergeten.” Na de eerste dagen waarin ze hulp verleend in de stad komt ze aan in een dierenasiel dat ondanks de verwoesting grotendeels overeind staat. Hier redt ze met meerdere vrijwilligers dieren die onder het puin liggen, helaas moeten ze ook een aantal uit hun lijden verlossen.
‘Vergeet me niet’
Dag en nacht met een team om je heen bezig zijn met dieren redden schept een band. Met één vrijwilliger had de Doetinchemse een hele speciale band opgebouwd: “We deden echt heel veel samen. Het is ongelooflijk hoe je in twee dagen zó bevriend met iemand kunt raken. We werden echt goede vriendinnen. Na de paar dagen werken zei ze: ‘vergeet me niet’.” Hier scheidden de wegen van de dames. “Eén dag na ons afscheid kreeg ik het verschrikkelijke bericht dat ze zelfmoord had gepleegd”, zegt Aydemir. “Al haar familie was omgekomen bij de ramp en ze kon het echt niet meer aan. Dat was echt een schok en ontzettend verdrietig.”
Samen één
Na dagen dieren in nood helpen valt het de Doetinchemse toch wel erg zwaar. Ze gaat daarom weer humanitaire hulp verlenen. Ze sluit zich aan bij een groep Nederlandse vrijwilligers en deelt onder andere medicijnen uit. “Die mensen daar zijn zo ontzettend dankbaar”, zegt Aydemir. “Ik kan het bijna niet geloven, maar we waren daar echt met zijn allen één. Ik wist niet dat ik het zou kunnen. Geld is er niets waard, want je kunt niks kopen. Samen moet je het zien te redden.”
Terug naar Turkije
Aydemir wil de mensen met wie ze heeft geholpen expliciet noemen. “We hebben daar echt een clubje gevormd en er samen de schouders ondergezet. Ik ben Fatih, Okan, Hulusi, Eren en Agit dan ook heel erg dankbaar.” Na negentien dagen van huis te zijn geweest was het tijd om terug te keren naar Nederland. “Zelfs bij het vliegtuig heb ik nog getwijfeld of ik wel in zou stappen. Er is nog steeds te weinig hulp, het land heeft nog zo hard nodig.” Het is daarom ook niet de vraag of de Doetinchemse weer naar Turkije vertrekt, maar wanneer.
Foto: REGIO8
