Voor Monieb Piroez (19) uit Zelhem is een bijzondere voetbaldroom werkelijkheid geworden. De voetballer van het Doetinchemse DZC ’68 kreeg de kans om in Kabul mee te trainen met zowel het O23- als het O20-nationale elftal van Afghanistan.
“Als jongen uit Zelhem verwacht je niet snel dat je de kans krijgt om voor een nationaal team aan de andere kant van de wereld te spelen”, vertelt hij. “Ik ben vooral heel dankbaar voor alle mensen die mij onderweg hebben geholpen en gesteund, zoals mijn familie, trainers en teamgenoten. Zonder hen was dit nooit mogelijk geweest.”
Monieb heeft de Nederlands-Afghaanse nationaliteit en de staf van het Afghaanse nationale elftal raakte via-via met hem in contact. “Daardoor kreeg ik de kans om aan te sluiten bij het trainingskamp van de O23 (Onder 23 jaar). Tegelijkertijd wilde de staf ook een aantal nieuwe spelers bekijken voor de O20 (Onder 20 jaar), waardoor ik een mooie kans kreeg om mezelf te laten zien, terwijl ik tegelijk met de O23 mee kon trainen.”
Anders
Ondanks dat de voetbalwereld in Afghanistan heel anders is dan in Nederland, ontbreekt het er niet aan talent. “Voetbal is daar nog volop in ontwikkeling, maar je ziet dat er veel talent rondloopt. Spelers zijn technisch vaardig en tijdens trainingen merk je dat iedereen zich wil laten zien en beter wil worden”, zegt Monieb.
Ook merkte hij dat voetbal in Afghanistan fysiek anders is. “We trainden op grotere hoogte, waar de lucht ijler en droger is dan in Nederland. Je merkt dat de spelers daar goed aan gewend zijn en dat hun conditie sterk is.”
Verbinding
Ondanks de omstandigheden in het land (o.a. gewelddadige grensconflicten met Pakistan en spanningen onder leiding van de Taliban) leeft voetbal er sterk. Monieb merkt dat de sport, net als in Nederland, mensen verbindt. “Wanneer het nationale team speelt, leeft dat echt bij de mensen. Het zorgt voor veel trots onder de bevolking. Voor veel mensen is voetbal ook een vorm van hoop en verbinding.”
Definitieve plek?
Of het trainingskamp uiteindelijk leidt tot een definitieve plek bij de nationale selectie, is nog niet zeker. “Dat moet nog blijken”, zegt Monieb. “Dat een avontuur dat in de Achterhoek is begonnen nu misschien leidt tot voetbal op internationaal niveau maakt me vooral trots en dankbaar.”
