Hij dankte na afloop ploegmaat en wereldtopper Tom Dumoulin, die de laatste kilometers het tempo dusdanig hoog hield dat niemand kon wegspringen. “Ik voelde me supergoed, op dat ene moment op de klim na dan. Maar ik kon met een goed tempo doorrijden, nam twee gelletjes en een bidon met suiker. Na de afdaling kwam ik er goed doorheen. Gelukkig had ik genoeg over in de sprint.”
Grotere kans
Bergetappes, met de finish na een afdaling, liggen Bouwman goed. “Van de klassementsrenners kan ik in de slotklim niet winnen. In een kopgroep heb ik een grotere kans. Deze etappe was met 4500 hoogtemeters de drie na lastigste etappe qua hoogtemeters. Dat geeft wel aan dat wanneer de koers slopend is, ik boven kom drijven.”
De Achterhoekse renner van Jumbo-Visma maakte de sof van de vierde etappe met zijn zege goed. “Je kunt altijd een keer een mindere dag hebben, maar het is frappant dat op de Etna alle drie de kopmannen een slechte dag hadden. In Hongarije reed iedereen nog een sterke tijdrit. Maar met het winnen van een etappe is een ronde voor veel ploegen geslaagd, zo’n zege geeft rust."
Gijs Leemreize
Bouwman hoort vanavond van de ploegleiding of er, nu het klassement niet meer te winnen is, op dagzeges gejaagd kan worden. “Dan hebben we een meeting en horen we het wel”, zegt hij. Bouwman wil zich niet verschuilen achter het feit dat na de vlucht van Hongarije naar Italië direct de Etna beklommen moest worden. “Zelf ben ik er geen voorstander van een dag na een vlucht te koersen, maar iedereen heeft die reis gemaakt. Daar kun je je niet achter verschuilen. Het algehele niveau van de ploeg was ook niet slecht, Gijs Leemreize uit Ruurlo was zelfs de beste. Het is wel balen dat alle drie kopmannen er doorheen zakten.”
Bouwman pakte de tweede ritzege in zes jaar, dus winnen is geen vanzelfsprekendheid voor hem. “Maar ik ga het zeker nog een keer proberen. Er zijn veel goeie renners hier, het is zeker niet vanzelfsprekend. Het klinkt ook apart, na twee zegens in zes jaar, maar je moet er voor knokken.”
Geleefd
Na de overwinning belde hij nog vóór de huldiging snel met het trotse thuisfront en zijn telefoon ontplofte met berichtjes. Hij benut de rustdag om ze deels te beantwoorden. Bouwman weet nu wat het is om te winnen en de bergtrui te winnen, met alle plechtigheden van dien. Hij werd geleefd na de etappes. “Het is niet voor niks dat de jongens die kans op de eindzege hebben, zo laat mogelijk de trui willen pakken. De dag dat ik won, ging iedereen al gemasseerd eten toen ik in het hotel kwam. Maar daar maak ik me het minst zorgen over. De overwinning is binnen, die pakken ze me nooit meer af.”
Foto: REGIO8
