Ap, een geboren boerenzoon, groeide uit tot een ware Superboer; begonnen als autosponsor, daarna voorzitter van de businessclub op De Vijverberg en vervolgens lid van de Raad van Commissarissen. Altijd nauw betrokken bij het wel en wee van de De Graafschap. Een authentieke bestuurder, die liever plat praotte dan ABN en zich daar allerminst voor schaamde.
Hij kwam in 1988 als autosponsor bij De Graafschap; spelers en personeel gingen rijden een leaseauto van Ruesink. Wel gerangschikt in status; de toppers reden in een grotere auto dan de talentjes, zoals bijvoorbeeld nog even met de latere, eenmalige international Meerdink het geval was.
Eerste oefenwedstrijd bij vv Ruurlo
Ruesink maakte wel een deal met De Graafschap: de eerste oefenwedstrijd van het seizoen moest bij vv Ruurlo worden afgewerkt. Zo was de Ruurlose ondernemer; hij vergat niet waar hij vandaan kwam en waar zijn voetbalhart óók lag. Maar het was ook de wijze van zakendoen voor Ruesink. Het moest op een gemoedelijke wijze en met een gunfactor naar elkaar toe.
Zo leidde hij negen jaar de businessclub op De Vijverberg en bouwde die uit tot hét zakenplatform in de Achterhoek. Hij is in 2000 toegetreden tot de Raad van Commissarissen, die toezicht hield op het bestuur van de Doetinchemse club.
Nu was Ruesink altijd nauw verbonden met de bestuurders van de club en was hij altijd bij de thuis- en uitwedstrijden. Hij liep tussen de sponsoren, met een luisterend oor, en was ook bij de persconferenties na de wedstrijd. Hij wilde weten wat de trainers van de wedstrijd vonden en hoe de pers erin stond.
'Piccolo'
Hij kon zich ook opwinden, zeker toen een journalist hem afschilderde als ‘autoboertje’. Wat meende ‘die snotneus’ wel niet en noemde hem op zijn beurt ‘piccolo’. Hij was in zijn eergevoel aangetast; als boerenzoon met alleen een melkdiploma bouwde hij een succesvol autobedrijf op met vestigingen in Ruurlo, Doetinchem, Zutphen en Enschede. En dan zo neerbuigend weggezet worden, dat was voor hem onacceptabel!
Dat was het eergevoel dat hem dreef, alsmede de boerendrive, zo van: niet lullen maar aanpakken. Dat deed hij niet alleen in zijn bedrijf - later met zijn beide zonen -, maar ook op De Vijverberg. Waar hij uitgroeide tot een ware Superboer, die niet voor niets tot erelid werd benoemd in 2006.
